15 Νοεμβρίου
Θυμός

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια στην οποία όλοι ή θύμωναν ή ήταν έτοιμοι να εκραγούν. Ήμουν τρομοκρατημένος απ’ τον θυμό — φοβόμουν να τον πλησιάσω, να τον εκφράσω ή ακόμη και να τον βιώσω. 0 θυμός για μένα σήμαινε απόρριψη, άσχημα συναισθήματα, ντροπή και ενοχή.

Μέσα απ’ τις Ανώνυμες Οικογένειες έμαθα να δέχομαι την πραγματική ύπαρξη τον θυμού μου, αλλά και ότι ο θυμός κάποιου άλλου ανθρώπου δεν μπορεί να με μειώσει.

0 θυμός δεν χρειάζεται να είναι μια βίαιη παρόρμηση για να τον εξωτερικεύσεις. Αν τον εκφράσεις με τον σωστό τρόπο, τότε μπορεί να είναι μια καλή κινητήρια δύναμη. Αν είμαι αρκετά θυμωμένος για ν’ αρνηθώ μια και καλή την εκμετάλλευση απ’ τον εθισμένο γιο μου, τότε ο θυμός μου κατάφερε να αλλάξει τα πράγματα προς το καλύτερο.

Σήμερα ξέρω πώς να πω: «Αισθάνομαι πραγματικά θυμωμένος αυτή τη στιγμή. θα κουβεντιάσουμε γι’ αυτό το θέμα, αφού πρώτα κάτσω ήρεμα να στεφτώ τα πράγματα.»

0 θυμός από μόνος του δεν είναι ούτε κακός ούτε καλός. Όπως όλα τα άλλα μας συναισθήματα, ο θυμός είναι απλώς ένα συναίσθημα. Αν τον παραμελήσουμε, προκαλεί έλκος, υψηλή πίεση και κατάθλιψη. Αν τον αποδεχτούμε με ηρεμία και ειλικρίνεια, καλώς εννοούμενα κατευθυνόμενος και σωστά εκφραζόμενος, τότε ο θυμός μπορεί να επιφέρει μια υγιή αλλαγή.

 Σήμερα θα εγκαταλείψω τον φόβο μου για τον θυμό και θα τον αφήσω να δουλέψει για το καλό.