2 Ιουλίου
Ευθύνη

Ως νεοφερμένοι στις Ανώνυμες Οικογένειες θεωρούσαμε δύσκολο να δεχτούμε το Πρώτο Βήμα - να παραδεχτούμε ότι δεν είχαμε τον έλεγχο κανενός άλλου και ειδικότερα των παιδιών μας. Δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα για να ξεπεράσουμε τις ενέργειες των παιδιών μας. «Γιατί να μην μπορούμε να ελέγξουμε τις πράξεις των παιδιών μας; Δεν είναι αυτό ευθύνη των γονιών;»

Κάποιες φορές χρειάζεται το Δεύτερο Βήμα, για να μας βοηθήσει να καταλάβουμε πόσο πέρα απ’ τον έλεγχό μας είναι τα παιδιά. Αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε πως οι αντιδράσεις μας μπορεί να έκαναν τα πράγματα χειρότερα. Η πίστη σε μια Δύναμη Ανώτερη από μας μας βοηθά να σταματούμε τη δυσφορία μας. Έχοντας λίγες εναλλακτικές λύσεις, αν υπάρχουν κάποιες, αρχίζουμε να προετοιμαζόμαστε για το Τρίτο Βήμα στο οποίο απελευθερώνουμε και αφήνουμε τον Θεό.

Στις Ανώνυμες Οικογένειες μαθαίνουμε ν’ αναγνωρίζουμε πού αρχίζουν και πού τελειώνουν οι ευθύνες μας. Επιτρέπουμε στους άλλους ν’ ανακαλύψουν τα ίδια όρια ευθύνης για τον εαυτό τους.

Σήμερα θα αποδεχτώ την αδυναμία μου απέναντι στους άλλους και θ’ αποδεχτώ μόνο τη δική μου ευθύνη.